Duidelijk is dat de acteurs de verhaallijnen heel goed onder controle hebben.
Het is een lange zit, dat valt niet te ontkennen, maar het wordt geen moment saai.
Dat is Augustus: Oklahoma, geschreven door de Amerikaan Tracy Letts.Ze zet de rol van de gestoorde moeder perfect neer.Bijzonder is echter, dat het niet verveelt.Door de soms subtiele en soms niet subtiele irritaties in de rest van het stuk is duidelijk hoe het gezin in elkaar steekt.Na vier uur theater heb je het gevoel dat je drie seizoenen van een serie hebt gezien.Violet en haar zus Mattie Fae (Loes Luca) voorzien alle familieleden van vlijmscherp commentaar, waarop Violet vaak zegt dat ze niet bot is maar de waarheid spreekt.Uiteindelijk is het laatste halfuur van de voorstelling zo sterk, dat je wilde dat het de hele dag doorging.Zoals regisseur Antoine Uitdehaag zegt: Door alle ellende heen zie je nog steeds bloempjes opbloeien in het moeras.Vier uur is dan ineens kort.
Af en toe, als álle familieleden in totale hysterie op elkaar reageren, dreigt het stuk haar kwaliteit te verliezen.
Dat het niet verveelt, komt actiecode centerparcs prenatal 2018 vooral door de geweldige acteerprestaties van alle dertien mensen op het toneel.
Dat ze, door al het geschreeuw heen, toch van elkaar houden.Marie-Louise Stheins, de oudste dochter, laat ook heel goed die gestoordheid zien.Bij die woorden sluit Metro zich aan.Het stuk gaat over de familie Weston: een familie met al zijn liefde, haat, stoornissen en goede of slechte onderlinge relaties.Die delen laten ook wel weer zien hoe erg mensen zich aan elkaar kunnen ergeren, maar dat heeft het stuk niet nodig.En de waarheid, die kan hard zijn.Je zou bijna zeggen dat het een soap.Een man doet het met een jongere vrouw, de zussen praten over wie er het lievelingetje van de ouders was, de kleindochter is vegetariër, de moeder voelt zich verlaten omdat alle kinderen niet meer langskomen.Het laat telkens twee kanten zien: meedogenloos en hartverscheurend, heftig en hilarisch.En wat worden de relaties goed weergegeven.Ria Eimers kan precies op de goede momenten uit haar vel schieten en verbazend genoeg ook als een pillenverslaafde dansen op Eric Clapton.Vader Beverly (Dries Smits) is verdwenen en zijn vrouw Violet (Ria Eimers) is medicijnverslaafd.Ze zorgen ervoor dat het geen slapstick wordt, geen overdreven soap.



Dertien goede acteurs, een groot huis, twee pauzes en vier (!) uur theater.
Haar zus en drie dochters komen met aanhang bij haar langs om elkaar te steunen bij het gemis van Beverly, maar de spanningen lopen tijdens dat verblijf hoog.
Daarnaast komt het verdriet en de pijn van de mensen op het podium goed aan.


[L_RANDNUM-10-999]